Na moją diagnozę logopedyczną składa się: wywiad z Rodzicem/Pacjentem, zapoznanie się z dokumentacją medyczną/niemedyczną, 2-3 spotkania obserwacyjno-diagnostyczne. Super jest jeśli Pacjent, wymagający terapii zostaje na niej i mogę podczas kolejnych spotkań pogłębiać diagnozowanie. Zazwyczaj już na pierwszych spotkaniach proszę o konsultację ze specjalistami, jeśli takich nie ma. Dlaczego ? Wyjaśniam poniżej :

-laryngolog/otolaryngolog – potrafi ocenić drożność nosa i jamy nosowo – gardłowej, to ważne przy artykulacji; potrafi również ocenić stan migdałków, trąbki słuchowej, słuch. Ważne przy diagnozie nozologicznej opóźnionego rozwoju mowy, afazji, mowie osób niedosłyszących, nosowaniu…

-audiolog – specjalizuje się w badaniach słuchu…każde niemówiące o czasie dziecko powinno!!mieć porządne badanie słuchu. Każde dziecko chorujące na częste zapalania ucha, alergiczne zapalania ucha powinno mieć badanie słuchu!!

-foniatra- ocenia stan fałdów głosowych, drożność nosa i jamy nosowo-gardłowej, wykonuje bardzo potrzebne badanie: nasofiberoskopię- m.in. do oceny zwarcia podniebienno –gardłowego – bardzo potrzebnego do zwykłych czynności : połykanie, ziewanie, dmuchanie, MOWA!! Foniatrę watro odwiedzić po wycięciu mega migdałka gardłowego.

-chirurg dziecięcy – profesjonalnie podcina wędzidełko podjęzykowe, czasami trzeba dwóch zabiegów podcięcia, ale o tym decyduje lekarz. Wycina też chętnie migdały 🙂

-neurolog- ocenia napięcie mięśniowe, odruchy, niepokojące objawy, rozwój psychoruchowy, zleca ważne dla nas badania EEG TK RM fRMI.

-fizjoterapeuta – ocenia postawę ciała: głowa, obręcz barkowa, miednica, stopy – ważne gdyż wpływają na podstawowe/prymarne umiejętności połykania, oddychania, artykulację. Czasami terapia wad wymowy nie „ pójdzie do przodu” bez działań fizjoterapeutycznych: prawidłowa pozycja ciała- ułożenie głowy ma wpływ na zakres ruchów języka! Terapia ręki zależy od kondycji motoryki dużej, ośrodki ruchu ręki leżą blisko ośrodków ruchu warg i języka :).                                                                  I mamy całość Pacjenta i terapii.

-ortodonta – to nie tylko aparat na stałe zęby! Warto skonsultować się z ortodontą, aby ocenić rozwój twarzoczaszki, ruchomość stawu skroniowo- żuchwowego, wady zgryzowe, gdy dziecko ma problem z połykaniem, żuciem, oddychaniem. To ortodonta ostatecznie decyduje o zastosowaniu płytki przedsionkowej, trainera, nie logopeda! Podczas terapii możemy wykorzystywać te gadżety do ćwiczeń np. pozycji spoczynkowej języka, ale tylko wtedy, kiedy zleci to ortodonta.

-okulista – dziecko nie zawsze leży na biurku bo jest leniwe, bo się buntuje…czasami ma wadę wzroku…mimo że na tablecie gra doskonale

-psychiatra- po prostu czasami trzeba, żeby diagnoza była pełna, wartościowa. W Polsce tylko psychiatrzy orzekają m.in o spectrum, ADHD, ODD, zaburzeniach zachowania.

-psycholog-bada IQ, ocenia gotowość szkolną, wspiera terapię, kiedy Pacjent ma problem z poczuciem wartości, motywacją, zasadami. Terapię mutyzmu zawsze prowadzę z psychologiem, nie zawsze z moim ulubionym :), ale psycholog musi być, logopeda w mutyzmie bywa tylko wspomagający. A terapeucie zaprzyjaźniony psycholog również się przydaje.

Diagnozowanie to poważna sprawa niosąca za sobą konsekwencje dla Pacjenta i terapeuty. Dlatego warto „być pewnym” że …niż się tylko domyślać!